عصبانیت روزنامه اسرائیلی از سریال "مدار صفر درجه"

روزنامه اسراییلی‌ها‌ آرتص نسبت به سریال «مدار صفر درجه» واکنش نشان داد و آنرا در راستای اهداف جمهوری اسلامی در مخالفت با اسراییل دانست.
این روزنامه که از پرخواننده ترین روزنامه‌ها‌ی صهیونیستی است در گزارشی از این سریال ایرانی که بیانگر پیگیری مداوم آن است با اشاره به پخش این سریال در ساعات پر بیننده سیمای جمهوری اسلامی نوشت: این سریال تداعی گر جریان ضد یهودی می‏باشد.
در این گزارش همچنین با اشاره به سرمایه گذاری بالای صورت گرفته بر روی این سریال که در تهران، بوداپست و پاریس فیلمبرداری شده است، هدفهای دیگر آن مجموعه تلویزیونی را رساندن این پیام دانست که ایران به طور سنتی با یهودیان خوب بوده است و این جامعه اروپا بوده که آنها را مورد تبعیض و اذیت و آزار قرار داده است.

ها آرتص همچنین با اشره به برخی گفتگوهای فیلم ابراز عقیده کرد: بخشهای به نمایش در آمده از این سریال همگام با موضع رسمی ایران است که نبرد اسراییل و اعراب یک مشکل اروپایی است و بنابراین یهودیان ساکن اسراییل باید به اروپا باز گردند.
این روزنامه اسراییلی بااشاره به سخنان رئیس جمهور کشورمان در افسانه خواندن هولوکاست، موضع تهیه کننده این سریال را نسبت به "هولوکاست" غیر شفاف دانست.
ها آرتص این سریال را دارای پیام دیگری نیز می‏داند، اثبات آنکه ایران زادگاه تمدن است زیرا فلسفه ایران باستان از فلسفه یونان قدیمی تر است و به عبارتی این سریال را جوابی به فیلم "300" می‏داند.
سریال مدار صفر درجه که به کارگردانی حسن فتحی ساخته شده است به ماجرای درام و عاشقانه بین یک دختر یهودی به نام سارا استروک و پسری ایرانی به نام حبیب پارسا در دوران جنگ جهانی دوم می‏پردازد که در حال تحصیل در فرانسه با یکدیگر آشنا می‏شوند و در خلال فیلم به روابط نازی‌ها‌ و صهیونیست‌ها‌ می‏پردازد.
روزنامه‌ها‌ آرتص پس از آنکه خلاصه ای از سریال را بیان می‏کند جمله ای از عموی سارا را برای اثبات ضد صهیونیست خواندن این سریال نقل می‏نماید: «سرنوشت قوم یهود همیشه پیچیده و دشوار بوده است و راه حل آن مهاجرت به کشورهای عرب نشین نمی‏باشد.»
گفتنی است رئیس هیات مدیره انجمن کلیمیان تهران ؛ ارایه تصویری واقعی از تفکرات یهودیان آزاد اندیش , جداسازی ماهیت صهیونیزم از یهودیت نبوی و اشاعه فرهنگ همزیستی ایرانیان موحد را از جمله نقاط قوت سریال "مدار صفر درجه " بر شمرده است.

ما و یه دنیا فاصله

این دو داستان فاصله فرهنگ دو دنیا است به کمتر از 10 سال بخوانید:

 داستان اول:

نزدیک غروب خورشیدِ. خانوم جون خونه رو مثلِِِ یه دسته گل کرده. همه جا را جارو و آب پاشی کرده. روی تخت کنار حوض زیر اون درخت بید مجنون سماورِ هیزمیِ که قلقل می‏کنه و منتظره مهمونه.
صدای کوبه در که بلند می‏شه خانوم جون چارقدشو به سر می‏کشه و خودشو به هشتی می‏رسونه. صدای کوبه زدن آقا جون رو می‏شناسه. کلون در رو که می‏کشه، هیبت مردانه ی پدر توی چارچوب در نمایان می‏شه.
توی یه دستش دوتا نون سنگکه خشخاشی دو آتیش است و توی یه دستِ دیگه اش توی دستمال یزدیش یه قالب یخ و دوتا پاکت که به زور به زیر بغلش جا داده. توی پاکتها خیار و گوجه و انگوره.
خانوم جون لبخندی می‏زنه و سلامی می‏کنه آقا جونم همین طور. آقا جون خریدش و به مادر می‏ده و خودش می‏ره لب حوض، دست و صورتی می‏شوره و روی تخت می‏شینه. خانوم جونم با یه کاسه سفالی خاکشیر که توش یه قالب کوچیکه یخه به کنارش منتظر مهمونای هر شبشون می‏شینن.
کوبه ی در که دوباره به صدا در میاد خانوم جون چارقدش و به سر می‏کشه و به هشتی می‏ره.
 صدا صدای بچه‌ها‌ست که با بازیگوشی کوبه ی در را به صدا در آورده اند و از پشت در مادربزرگشونو صدا می‏زنن.
بچه‌ها‌ می‏دونن هر کجا که باشن می‏بایست شب به خونه ی آقا جون و خانوم جون بیاین و شام را اونجا بخورن. آقا جون هم برای همین هست که هر شب با دست پر به خونه میاد تا از مهمونای عزیزش پذیرایی کند به خصوص به عشق نوه‌ها‌ست که آقا جون همیشه جیباش پر از نخودچی و آب نباته.
شب که می‏شه همه دور هم روی تخت می‏شینن و برای شام نون سنگک و پنیر و خیار و گوجه میخورند. بعد از شام توی استکانهای کم باریک لب طلا چای می‏خورند.
کوچیک و بزرگ دل می‏سپارند به صدای آقا جون که آوای دلنشینش با صدای آب فواره ی حوض قاطی می‏شه و مثل لالایی می‏مونه. آقا جون برای بچه‌ها‌ شاهنامه و مثنوی مولانا می‏خونه و بعد اونو تفسیر می‏کنه. نصیحت‌ها‌ی آقا جون به دل می‏شینه.
آقا جون مثل خورشیدی که نورشو بی دریغ به عالم می‏تابونه، محبتشو به همه ی خونواده نثار می‏کنه.
خانوم جونم مثلِ یه تیکه ماه می‏مونه، روشن و بی ادعاست.
بچه‌ها‌ هم مثل ستاره‌ها‌یی می‏مونن که نورشونو از آقا جون و خانوم جون گرفته اند.
همه با هم خوب همه با هم مهربون انگار که غم از دنیای آنها فراریه!

داستان دوم

ساعتِ نه شب که می‏شه پدر خسته و کوفته کلیدشو تو در میندازه و وارد می‏شه خونه مثل همیشه ساکت و سوت و کوره. خونه ای که هر چند با بهترین و مدرنترین وسایل زندگی آراسته شده ولی هیچ روحی نداره.
کیفشو روی مبل میندازه و به سمت دستشویی می‏ره، سر و صورتی آب می‏زنه، بعدش می‏ره تو آشپزخونه لیوانشو زیر یخ ساز یخچال می‏گیره و بعد از آب پر می‏کنه. در حال نوشیدن آب خنکه که مادر به آشپزخونه میاد، تنها سلامی به هم می‏کنن و مثل دوتا غریبه از کنار هم رد می‏شن.
مادر تلفونو از رو میز اوپن بر می‏داره و به یکی از پیتزا فروشی‌ها‌ی زنجیره ای شهر زنگ می‏زنه وسفارش سه تا پیتزا  می‏ده.
در این فاصله پدر روی راحتی‌ها‌ل نشسته و هی دکمه‌ها‌ی کنترل تلویزیونو فشار می‏ده. صفه‌ها‌ی رنگی تلویزیون جلوی چشم پدر بالا و پایین می‏شن. کانال‌ها‌ی رنگی ماهواره از آهنگ‌ها‌ی جدید روز گرفته تا آخرین اخبار دنیا جلوی چشم پدر رژه می‏رن. از اون طرف صدای یه آهنگه تند از اتاق پسرش شنیده می‏شه.
لحظه ای بعد زنگ در به صدا در میاد و مادر از آیفن تصویری می‏فهمه که غذا حاضره.
مادر اعضای خونواده رو صدا می‏زنه که بر سر میز با هم غذا بخورند ولی پدر ترجیح می‏ده روی همون کاناپه جلوی تلویزیون بشینه، پسر هم بدون اینکه به خودش زحمت بده از اتاق بیرون بیاد، توی اتاق پای کامپیوتر و یا در حال خوندن آخرین جلد هری پاتر غذاشو می‏خوره. پس مادر هم به تنهایی در آشپزخونه می‏شینه و غذاشو میل می‏کنه.
پاسی از شب گذشته، پدر روی کاناپه جلوی تلویزیون به خواب رفته، مادر در اتاقش در حالی که انواع و اقسام ماسک‌ها‌ی بهداشتی و آرایشی به روی صورتش مالیده با تلفن حرف می‏زنه و آن طرف پسر هم هنوز از اتاقش بیرون نیامده و همچنان پای کامپیوتر در حال چت کردن است.
پدر مانند خورشید رو به غروب کم نور است.
مادر مثل ماه شبهای ابریست که همه جا در نبودش تاریکه.
فرزند و فرزند و فرزند امید و آرزوی آینده ی دنیاست!
همه از هم دور همه با هم قهر انگار که دنیا را غم فرا گرفته!

توزیع روزنامه های مستهجن پاکستانی در سیستان

روزنامه های مستهجن و محرک قومی پاکستان در استان های شرقی کشور به روز توزیع می شوند.
 این روزنامه ها که دارای تصاویر مستهجن و یا تحریک کننده قومی و سیاسی و نیز تبلیغ وهابیت است، بدون مشکل خاصی در سطح شهرهای استان های شرقی به ویژه سیستان و بلوچستان توزیع می شود. این در حالی است که روزنامه های رسمی و کثیرالانتشار کشور خیلی دیر به این شهرها می رسند.
همچنین فعالیت گروه های مبلغ دینی وهابیت از پاکستان در دو استان شرقی کشور به شدت افزایش یافته است.

وزیر کشور ایتالیا: حجاب محافظت کننده زنان است

"جولیانو آماتو" وزیر کشور ایتالیا روز چهارشنبه در مراسمی با عنوان "زن و جامعه" که از سوی شورای جوانان برای جمع گرایی مذهبی و فرهنگی برگزار شده بود، حجاب اسلامی را محافظت کننده برای زنان خواند.
به گزارش ایرنا، روزنامه ایتالیایی "کوریره دلاسرا" روز پنجشنبه نوشت: آماتو از لباس اسلامی برای زنان و حجاب (به استثنای برقع) دفاع کرد.
وی گفت: ایتالیا در حال تبدیل شدن به کشوری است که در آن یک زن یا یک تصویر زیبا است و یا هیچ است، و این شرم آور است.
وزیر کشور ایتالیا ضمن انتقاد شدید از این پدیده افزود: این مساله که در ایتالیا نیاز به یک قانون برای یادآوری این اصل باشد که زن یک انسان قابل احترام است و نه بدنی که تنها باید به آن نگاه شود و یا بدتر، شرم آور است.
وی گفت: ما در سنت اسلامی برای پوشش زنان، تنها تابعیت آنها را می‌بینیم اما برعکس این سنت تاثیری مثبت در حیثیت و احترام آنها دارد.
وی گفت: در این روزها در حال تهیه بودجه ای ‪ ۳‬میلیون یورویی هستیم تا یک سری اقدامات مانند ایجاد یک سازمان نظارت ملی علیه تجاوز و نامنی و حمایت از سیاست ‌های آموزشی که فرهنگ احترام را ترویج ‌دهد، انجام شود.

توقیف "هم میهن" با نظر مساعد هاشمی

یک منبع آگاه ادعا کرد روزنامه هم میهن با نظر مساعد رییس مجمع نشخیص مصلحت نظام توقیف شده است.
به گزارش یک منبع آگاه، روزنامه هم میهن به دلیل عبور از خط قرمز امنیت ملی کشور و تخریب چهره های برجسته نظام با نظر مساعد رییس مجمع تشخیص مصلحت نظام تعطیل شده است. وی ادعا کرد که پیش از آن هاشمی رفسنجانی این مساله را بارها به غلامحسین کرباسچی گوشزد کرده بود.
اما شنیده ها حاکی است که این روزنامه مبلغ طیفی از کارگزاران بوده که معتقد به عبور از هاشمی هستند.
حزب کارگزاران سازندگی که از افرادی با گرایش های مختلف با رویکرد اقتصادی تشکیل شده است، برای طیف های فکری خود چند روزنامه راه اندازی کرده که هم میهن تریبون طیف اصلاح طلب نواندیش بود. شرق، کارگزاران و اعتماد از دیگر روزنامه های این جریان سیاسی هستند.
هم میهن متعلق به غلامحسین کرباسچی شهردار معزول تهران است که بارها مورد حمایت اکبر هاشمی رفسنجانی قرار گرفته است.

پخش «تایتانیک» از تلویزیون ایران

علیرغم گذشت چند سال از اکران فیلم «تایتانیک» ساخته کارگردان آمریکایی «جیمز کامرون» ، انتشار خبر پخش این فیلم با دوبله فارسی در تلویزیون رسمی ایران ، واکنش های متفاوتی را بر انگیخته است.
محتوای فیلم «تایتانیک» به گونه ای است که حتی در دوران سیاسی دوم خرداد این فیلم نتوانست اجازه اکران عمومی در ایران پیدا کند اما اینکه چگونه بعد از گذشت سالیان متمادی و در حالی که بسیاری از فیلم دوستان حرفه ای ایران از طرق مختلف خصوصا" بازار داغ سی دی ، این فیلم را دیده اند ، از تلویزیون رسمی ایران پخش می شود ؛ اندکی عجیب به نظر می رسد. هر چند تلویزیون در این سال ها با پخش فیلم های مختلف آمریکایی نشان داده که به گونه ای متفاوت از پیش حرکت می کند اما درباره «تایتانیک» موضوع قدری متفاوت است.

شاید به همین دلیل است که خبرگزاری مهر در واکنش به انتشار خبر پخش تایتانیک ، در برابر این اقدام ، علامت سئوالی جدی قرار داد. این خبرگزاری در تحلیلی نوشت: «نکته عجیب در این خبر نه پخش فیلم پرمخاطب محصول سال 1997، نه زمان طولانی فیلم، نه درام عاشقانه ای با اولین حضورهای برجسته کیت وینسلت و لئوناردو دی کاپریو، بلکه در این وجه نهفته که "تایتانیک" با توجه به نوع داستان، وجود صحنه های رمانس اساسی در فیلم که در اتفاقات پیش آمده بسیار کلیدی هستند، موسیقی، حرکات موزون و اصلاً نوع پوشش بازیگر نقش اول زن و به تبع آن باقی زنان بازیگر، چگونه امکان پخش از سیمای جمهوری اسلامی را پیدا می کند؟ اصلاً نیاز صرف هزینه برای دوبله چنین فیلمی که برخلاف نظر سرپرست دوبلاژ فیلم کمتر کسی آن را ندیده (درست مانند فیلم "شعله" هندی) چیست؟»
این خبرگزاری افزوده است:« "تایتانیک" در زمان پخش جهانی توانست به خاطر رمانس خاص، حضور بازیگران جوان و خوش چهره و دخیل کردن عنصر تخیل در چگونگی وقوع این حادثه مستند مخاطبان زیادی را به سینماها بکشاند. نسخه پرده ای آن هم سریعتر از موعد به دست مخاطبان ایرانی رسید، ولی هیچکدام از این دلایل نمی توانند توجیه کننده خوبی برای پخش این فیلم از سیمای جمهوری اسلامی ایران باشند که تعاریف خاصی برای پخش آثار دارد و گاهی فیلم های تولید داخل هم در عبور از فیلتر ممیزی آن دچار اصلاحات اساسی می شوند.»

ادامه مطلب...